Niebo od zawsze było celem przeróżnej maści marzycieli: od mitycznego Ikara, po dwudziestowiecznych naukowców. Jednak przez stulecia przestrzeń nad głowami ludzi zarezerwowana była wyłącznie dla ptaków oraz różnej maści bóstw. Zmiany miały nadejść dopiero w epoce rewolucji przemysłowej (balon na ogrzane powietrze Braci Montgolfier), a kontynuowano je w początkach XX wieku (samolot braci Wright). W tym samym czasie, kiedy wytwórcy rowerów stawali się pionierami awiacji, kilku inżynierów planowało wznieść się jeszcze wyżej (tym razem żadni bracia nie byli zaangażowani, no przynajmniej nie na początku).

Co widzisz?
Widzę wszystko. To moje przekleństwo… (Simza & Holmes)

Sherlocka Holmesa – najbardziej znanego i cenionego detektywa wszech czasów uwielbiam od zawsze. Zresztą, nie tylko ja jedna (jaka szkoda, że jest tylko fikcyjną postacią!). Miałam już z resztą okazję podzielić się swoją miłością do powieści i opowiadań Conana Doyle’a z czytelnikami Małpiej Gazety. Teraz zrobię to po raz kolejny, przy okazji najnowszej premiery filmowej, drugiej części świetnie przyjętego obrazu Guy’a Ritchiego Sherlock Holmes.

Święta już co prawda mamy za sobą, premiera „Listów do M.” również miała już miejsce kawał czasu temu, jednak brak recenzji tego filmu na łamach „Małpiej” można uznać za niedopatrzenie. Nie ze względu na jego wybitność – to nie jest obraz wpisujący się w tego typu kategorie. „Listy do M.” bez wątpienia zrobiły zamieszanie w polskim kinie na przełomie roku 2011 i 2012, więc choćby z tego względu warto o nich wspomnieć.