Nie możesz już dłużej wytrzymać? Na sam widok słodkiej, jakże niewinnej główki swojej małej siostrzyczki, wciskającej wszędzie swój nosek lub nieco starszego brata wiecznie ze słuchawkami na uszach dostajesz palpitacji serca? Nie masz spokoju, prywatności ani nawet swobodnego dostępu do komputera, bo już słyszysz nad sobą okrzyk „Teraz moja kolej!”? Najchętniej rozniósłbyś mieszkanie w drobny mak, gdy znów dowiadujesz się, że powinieneś ustąpić, bo on jest młodszy i jeszcze wszystkiego nie rozumie, a ktoś inny jest przecież od ciebie starszy i… a jakże, należą mu się inne prawa. Powoli wariujesz i potrzebujesz uzdrowienia tych stosunków? Oddychaj spokojnie, zaraz spróbuję znaleźć dla ciebie rozwiązanie problemów. Nie łudź się, że będzie to morderstwo. Co to, to nie! Po prostu udzielę ci kilku wskazówek z autopsji.

Takim mianem nie bez powodu bardzo często określa się najdziksze polskie góry – Bieszczady. W zadumę wprawia ich burzliwa historia. Tereny przez wieki zamieszkane przez mieszankę kulturalną – Polaków, Żydów i Bojków - po II wojnie światowej zostały okrutnie potraktowane za sprawą akcji wysiedleńczej „Wisła”. Opuszczona i wyludniona bieszczadzka ziemia stała się miejscem wtórnego zdziczenia przyrody, a opustoszałe łemkowskie wsie wróciły do pierwotnego stanu. Lasy zajmują tu aż 60% wszystkich ziem. Spotkać można tu wilka, niedźwiedzia, żbika i żubra oraz bogaty zbiór (ponad 900 gatunków!) wszelkiego rodzaju roślin. Jest to miejsce absolutnie wyjątkowe, lecz nie dla każdego. Nie będzie się tu dobrze czuła osoba, który przepada na tłumem, hucznymi imprezami, miejskim gwarem. Jest to swoista „kraina łagodności”, którą raz odwiedziwszy, będzie chciało się tu wracać, by rozkoszować się innym, pełnym spokoju i ciszy, życiem.

„Jak łańcuchy to łańcuchy. Znaczy się, że łańcuchy.” Ten cytat ze spektaklu Teatru „U Przyjaciół" streszcza właściwy stosunek do zasad bezpieczeństwa w górach: po prostu się z nimi nie dyskutuje, bo może się to skończyć odmrożeniami, hipotermią, udarem słonecznym, poparzeniami słonecznymi, stłuczeniami, zwichnięciami, złamaniami, a nawet śmiercią, bądź jej nieumyślnym spowodowaniem. Gdyby więc ktoś chciał jeszcze we wrześniu wyskoczyć „na szybko” w Tatry, Bieszczady czy Sudety, poniżej znajdzie przypomnienie podstawowych wskazówek, jak zachowywać się w czasie wędrówek.